ಆಡದ ಆ ಮಾತು...

   today is valentine day.. so happy valentine day to all... this poem mainly belongs to my beloved love..

              ನಿನ್ನ ಆ ಒಂದು ಮಾತಿಗಾಗಿ...
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಯ ಹೋವು ಇನ್ನು ಅರಳದೆ ಮೂಗ್ಗಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ;
so...
ದಯವಿಟ್ಟು ಒಂದು ಸಾರತಿ I LOVE YOU ಅಂತ ಹೇಳು...
ಆ ಹೋವು ಅರಳಿ ನಿನ್ನ ಮುಡಿ ಸೆರಲಿ....
ಒಂದೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಾಡಿದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ಗೆಳತಿ
ಆದರೆ..,
ಬಾಡುವುದಾದರೆ ನಿನ್ನ ಮುಡಿಯಲ್ಲೆ ಬಾಡಲಿ....


                                                                                   ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ
                                                                                       ನಿನ್ನ prabhi...

ಮರೆತ ಹೆಸರು....!

ಮನಸಿನ ಯಾವುದೋ ಪುಟದ ಮೇಲೆ;

ನೀ ರುಜು ಮಾಡಿ ಓಡಿದೆ...,

ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಸುಳಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ; ಅದು.

ಗೆದ್ದಲು ತನ್ನುತ್ತಿದೆ...,

 

ಒಂದು ನಿಜ ಹೇಳುವೇ ಗೆಳತಿ..

ಈ ಜೀವನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ...

ದಯವಿಟ್ಟು... ಮತ್ತೆ ನೀ ನನ್ನ ಉಸಿರಾಗಿ ಬಂದು...

ನಿನ್ನ ಹೆಸರ ಜ್ಞಾಪಿಸುವೆಯಾ ಗೆಳತಿ.....!

                                                                     ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ....!

                                                                          prabhi......!

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ವಿನಂತಿ.....!

ನೀ ಈ ಹೃದಯ ಒದ್ದು ಓಡಿದೆ ಅಂದು...!

ಅದರ ಪರಿಣಾಮ..,

ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ....ಅದು;

ಆ ನೆನಪಿನ ಗಾಯದಿಂದ  ಸದಾ ಮಿಡಿತಾನೆಯಿದೆ...

ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ; mostly,

ಆ ಗಾಯ ವಾಸಿಯಾದ ದಿನ...; ಅದು

ಆ ನೋವಿನ ಮಿಡಿತವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬುದೆಂದು...!

so...! ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿ..;

ಮೇಲಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ನೀ ಗಾಯ ಮಾಡತಾನೆಯಿರು....!

ಯಾಕೆಂದರೆ...,

ಹೃದಯ ಸದಾ ಮಿಡಿತಾನೆಯಿರಬೇಕಲ್ವ.....!

                                                                                     ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ...

                                                                                             prabhi....!

ಹುಚ್ಚು ಆಸೆ.....!

{ನೀ ನನ್ನಿಂದ ತುಂಬಾ ದೂರಹೋಗಿರುವೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ನೆನಪು, ನಿನಗೆ ನನ್ನ ನೆನಪು
ಯಾವಾಗಲಾದರು ಒಮ್ಮೆ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಮಳೆಬಿಳುವ ರೀತಿ ಬರಬಹುದು....., ಅದನ್ನು ನನ್ನ ದೂರ ಮಾಡಿದಂತೆ, ನೀ ದೂರ ಮಾಡಬಹುದು.....! ನೀ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ನನೆಪ ಮರೆಯಬಾರದೆಂಬುದೆ ನನ್ನ ಆಸೆ, ಆ ಹುಚ್ಚು ಆಸೆಯ ಪೂರೈಸಲು.. ಮತ್ತೂಮ್ಮೆ ಆ ದೇವರಿಗೆ ನನ್ನ second application}

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿ;

ಆ ಭಗವಂತನೆ ಬಂದು ಏನು ವರ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರೆ;

ನಿನ್ನಾಣೆ ಗೆಳತಿ,

ನಿನೆ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳೇನು...

ಬದಲಿಗೆ;

ನನ್ನನೂ,ನಿನ್ನ ಉಸಿರಾಗಿಸೆಂದು ಬೇಡುವೇನು!

ಯಾಕೆಂದರೆ ಗೆಳತಿ;

ನಾ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಜೋತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬಹುದು.....!

ಆವಾಗ...!

ಅಪ್ಪಿ-ತಪ್ಪಿಯು ನೀ ನನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆ,,,

ಯಾಕೆಂದರೆ...

ಉಸಿರ ಮರೆತು ನಿನ್ನೆಂದು ಬದುಕಲಾರೆ..... !

                                                          ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ.....

                                                     prabhi

ಯಾಕಂದರೇ....

ಓ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ,

ನನ್ನ ಹೃದಯದ ತುಂಬ ನಿನೇ ತುಂಬದಿರು....;

ಯಾಕಂದರೇ....

ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಅದು ಬಡಿತವನ್ನೆ ಮರೆಯಬಹುದು..!

ಓ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ,

ನನ್ನ ಕಣ್ಣಗಳ ತುಂಬ ನಿನೇ ತುಂಬದಿರು.....;

ಯಾಕಂದರೇ....

ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿರಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಕೂನೆಗೋಂದು ದಿನ..
ಅವು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೂರಬರಬಹುದು.....!
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವಪ್ನಗಳೇ ದಯವಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು ದೂರಾಗಿಸಿ..;
ಯಾಕಂದರೇ....
ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ನೀವುಗಳು ಕತ್ತಲೆಯಲಿ ನರಳಬಹುದು......!

ಓ ಮನಸೆ ಅವಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪೋಜಿಸದಿರು..,

ಯಾಕಂದರೇ....
ಅವಳ ಗುಂಗಲಿ ನೀ ನನ್ನನೆ ಮರೆಯಬಹುದು.....!
ಓ ಮನವೇ ಅವಳ ಜೋತೆ ಪ್ರೇಮಗೀತೆ ಹಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಸಿಸದಿರು;
ಯಾಕಂದರೇ....
ಅದುವೇ ನನಗೆ ಹಂಸಗೀತೆಯಾಗಬಹುದು.....!
ಓ ಜೀವವೇ ಅವಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸದಿರು..;
ಯಾಕಂದರೇ....

ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಗೋಸ್ಕರ ಕೋನೆಗೂಂದು ದಿನ

ಈ ಲೋಕವನ್ನೆ ಬಿಡಬಹುದು.....!

                                                                                 ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ
                                                                                         prabhi.....!

ನಿನ್ನ ಜೋತೆ ನಾ ಬಂದೆ ಬರುವೇನು......!

{ಹೋಗೂ ಮುನ್ನ ನನ್ನಾ ಗೆಳತಿ, ತಿರುಗಿ ನೋಡೆ ಒಂದು ಸರತಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೃದಯ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಡಿದೆ; ಕೋನೆಯದಾಗಿ ನೀ ಎಲ್ಲೆಯಿರು, ಹೇಗೆಯಿರು, ನೀ ನಗುತಿರು, ನಿನ್ನ ಹರೆಸಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರು.....}



ನೀ ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋದರೆ ಹೋಗು, ಆದರೆ;
ನಿನ್ನ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೋತ್ತೋಯಬೇಡ
ಈ ಕಣ್ಣಿಂದ ಮರೆಯಾಗು ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಆದರೆ;
ಈ ನನ್ನ ಮನಸಿನಿಂದ ದೋರಾಗಬೇಡ.
ನೀ ಹೋದ ದಾರಿಯನ್ನೋಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡು;
ನೀ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಜಾಗದಲ್ಲೆ;
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಮೂಟ್ಟೇ ಹೋತ್ತು ಕುತ್ತಿರುವೇ...
ಮರಳಿ ಬಾ ಎಂದು ನಿನಗೆ ನಾ ಹೇಳೇನು...
ಆದರೇ;
ನೀ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಾವುದು, ಹೇಳೆಂದು ಬೇಡುವೇನು
ಯಾಕೆಂದರೆ;
ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೋತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವೇನು.....
ಕೈ ಹಿಡಿದು ಜೋತೆ ನಡೆಯಲು ಅಲ್ಲದಿದ್ದರು....
ಆ ದಾರಿಯಲಿಯ ಮಳ್ಳು ತೆಗೆದು ನಗೆ ಹೂ ಹಾಸಲಾದರು...
ನಾ ನಿನ್ನ ಜೋತೆ ಬಂದೆ ಬರುವೇನು ಗೆಳತಿ......!


                                                                                               ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ
                                                                                                       prabhi.....



                                                                                                 

ನಾನು ಮತ್ತು ಸೊರ್ಯ ಅಳಿಯ-ಮಾವ....!

{ಸೊಚನೆ: ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕ.... ಇಲ್ಲಿ ಅವಳು ರಶ್ಮಿ(ಸೂರ್ಯಕಿರಣ) ಮತ್ತೆ ನಾ ತಾವರೆ... ಎತನದೆತ್ತ ಸಂಭಂದವಯ್ಯ.... ಅವಳು ಆಕಾಶ ಆದರೆ ನಾ ಭೂಮಿ... ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.... ಅವಳು ನನ್ನ ಜೋತೆಯಿದ್ದರೆ ಯಾವ ರೀತಿ ದೈರ್ಯ ನನ್ನಲಿ ಇರುತೆ ಅಂತಾ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೂಂಡು ಬರೆದ ಕಲ್ಪನಾ ಲಹರಿ.... so...ವಾಸ್ತವತೆಯಿಂದ ದೂರಾಯಿದ್ದು ಓದಿ ದಯವಿಟ್ಟು... now start imagination.....}

                         ನಾನು ಮತ್ತು ಸೊರ್ಯ ಅಳಿಯ-ಮಾವ....!

ಓ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ರವಿಮಾಮ

ನಿನಾಗುವೆ ನನಗೆ permanent ಮಾಮ

ಕಾರಣ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿ ರಶ್ಮಿ ಈ ತಾವರೆ ಹೃದಯವ ಬಯಸಿಹಳು;

        ಜೋತೆಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತಿಹಳು....!
             ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ನಾನು ಅಪಟ ಚಿನ್ನ....
ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಜೋತೆ ಸಹಕರಿಸು ನನ್ನ ಚಿನ್ನ...
ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೇ,,,,,
ಅವಳನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೋಂಡು ಹೋಗುವುದಂತು ಗ್ಯಾರಂಟಿ;
ನಂತರ,,,,,,,,,
ನೀ ಕೂಡು ಬಾರಿಸುತ್ತ ಶಂಖ-ಜಾಗಟಿ.....!
ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಡ ನನ್ನ-ನಿನ್ನ ನಡುವೇ ಜಗಳದ ನಂಟು..!
ಬದಲಿಗೆ ಬೆಳೆಸು ನನ್ನ ಜೋತೆ ಬಿಗತನದ ನಂಟು...!
ಆಗ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮಾವ-ಅಳಿಯ,,,,,
ಅದರ ಜೋತೆಗೆನೆ....
 ದೂರಾಗುವುದು ನಿನ್ನ ಮಗಳು escape ಆಗುವಳೆಂಬ ಭಯ......!

                                                                                             
                                                                                           ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ
                                                                                                 prabhi........!